In het holst van de nacht   Als het overal stil is   Zo stil dat je denkt aan de dood   Dan zit ik nog klaarwakker   Over glazen gebogen   En mijn dorst is nog altijd te groot    Er is één soort geluk   Die zich nooit laat verdrinken   Ze laat me nog steeds niet met rust   Het is laat en dat zal het   Ook altijd wel blijven   Zodat ik ook de laatste nog lust    Hef het glas op mijn hart   Dat altijd zal branden   Van wat het verlangt   Wat het verlangt   Van liefde en drank    Op het heetst van de dag   Als het overal stil is   Zo stil dat het lijkt op lawaai   Kijk omhoog naar de hemel   Die dan rood, geel en blauw is   En die woest om de aarde heen draait    Er is één soort geluk   Die zich nooit laat verdringen   Ze houdt me nog steeds van mijn bed   In een hoek van de kamer   Staat de fles al te wachten   Die ik 's nachts maar vast klaar heb gezet    Hef het glas op mijn hart   Dat altijd zal branden   Van wat het verlangt   Wat het verlangt   Van liefde en drank