We kunnen niet terug, na wat jij me hebt verweten   Onderweg naar het nieuwe oude wonden opengereten   Ik moet gevoelens uitzweten langs bevroren traankanalen   Mijn tong dik en lam, kon iemand mijn stilte maar vertalen   Rustig ademhalen, ik zit te happen naar lucht   Mijn longtakken zijn geplugd, met zenuwpijn bevrucht   Het ritme van mijn gezucht, de regelmaat van een metronoom   Van de rozen die je van mij kreeg, vlocht je een doornkroon   De koning op zijn troon in zijn verlaten fort   Ik had geen honger naar verwijten, toch kreeg ik het op mijn bord   Heel mijn wereld ingestort, ik zweef rond in eenzaamheid   Wat was niet meer is, wat de rest is eerbaarheid   Ik sta te trillen op mijn benen, maar blijf rechtstaan   En ruil al je leugens voor een lach en een traan   Dat het zo mis had kunnen gaan dat voelde we al weken   Op het punt dat niemand buigt kan liefde heel snel breken       Breekpunt! Kapotbuigen of breken   Wat men iet verzogt, zal vroeg of laat ontsteken   Breekpunt! Kapotbuigen of breken   Stiltes omdat de juiste woorden ontbreken   Breekpunt! Kapotbuigen of breken   De herinnering aan jou draag ik als een litteken   Breekpunt! Kapotbuigen of breken   Ik nam je liefde op de rug, wist ik veel dat die ging steken      Ik zou je moeten loven, mijn twijfel en angst verdoven   Want ik hoor je woorden wel, maar ik kan ze niet geloven   Op je lippen is de waarheid één maal te veel uitgeschoven   Onmacht grijpt om me heen, kon iemand me maar beloven   Dat we elkaar niet meer gingen tegenwerken, brandmerken en beperken   Soms is het beter los te komen dan nog meer pijn te verwerken   Glazuur staat op barsten, want ik bijt het hardste   Op mijn tanden; zie nu zwaar overbelaste   Contrasten op het scherpst van de snee gedreven   Zonder medeleven, het ingewreven en afgeschreven   Wat je zei bleef kleven, deed me huiveren en beven   Van ons sprookjeskasteel is alleen een ruïne overgebleven   Waar liefde niet wil wonen, geen dromen meer uitkomen   En haat en demonen zichzelf tot keizer kronen   Leeggebloede inktpatronen door je angel leeg gestoken   Twee zakken vlees en knoken hebben op het breekpunt gebroken       Breekpunt! Kapotbuigen of breken   Wat men iet verzogt, zal vroeg of laat ontsteken   Breekpunt! Kapotbuigen of breken   Stiltes omdat de juiste woorden ontbreken   Breekpunt! Kapotbuigen of breken   De herinnering aan jou draag ik als een litteken   Breekpunt! Kapotbuigen of breken   Ik nam je liefde op de rug, wist ik veel dat die ging steken      Toen we vast zaten, had ik je moeten laten haten   In plaats van te praten, zinnen explodeerde als granaten   Woorden vielen als soldaten, leeggebloed, vol kogelgaten   De veelvraten, die ik op je ziel had losgelaten   Aten en vraten aan al je ledematen   Het verleden dat we vergaten begon weer geur door te laten   Als zuur in je ogen, was die stank in je neusgaten   Ik wou boter bij de vis, kreeg minarine bij de graten   Verlaten hoeken zijn de echo van ons getier   Bevroren tranen schraap ik met een zakdoek van schuurpapier   Mijn allerliefste vijand, mijn meest geliefde roofdier   Met een paar rukken, beet je stukken uit mijn hartspier   Laat het je smaken, laat het kraken tussen je kaken   Moordzaken doodmaken! De botten kraken, de dolken staken   Je zult nooit ontwaken, in je doorbloedde laken   Gebroken op het breekpunt waar mijn woorden onstaken       Breekpunt! Kapotbuigen of breken   Wat men iet verzogt, zal vroeg of laat ontsteken   Breekpunt! Kapotbuigen of breken   Stiltes omdat de juiste woorden ontbreken   Breekpunt! Kapotbuigen of breken   De herinnering aan jou draag ik als een litteken   Breekpunt! Kapotbuigen of breken   Ik nam je liefde op de rug, wist ik veel dat die ging steken