Kom bij me zitten, sla je arm om me heen
ik vraag en ik klaag nietik loop maar wat rondtot
is er een tijd voor jou en mijis er een
en ik houdt je vasten je raakt me aanen ik
hij haalt zijn handen door zijn haarschudt zijn hoofd om
de diepste dalende twijfel in je stemherinneringendie niemand van je
mijn wereld kleurtschrik ik op van je gezichtje trekt de
Telkens weeriedere keer't haalt me neerniemand ziet wat ik zie
overal waar ik verschijnachter mijn rug een stemeen vreemdelingte lang
voor mij is het niet moeilijkik weet niet wat het
het bloeit op teer en asfalthet komt en het gebeurtin
» More on Van Dik Hout