Rond als de wijnvlek van eergister  Op het vuile tafelblad  Spelen gouden druppels zonlicht  Op het koude tegelpad  En de rimpels in de vijver  En het vangnet van een spin  Zijn allemaal maar cirkels  Zonder einde of begin  En de tijd verslijt de dagen  Met de wijzers van de klok  Die de uren traag vermalen  Heel geruisloos, zonder schok  Er bestaat geen medicijn  Tegen oud of eenzaam zijn  's Avonds als je door je wimpers  Soms de zon ziet ondergaan  In een feest van gele vonken  Die in bloei lijken te staan  En de sterren op je netvlies  Trekken strepen in de lucht  Maar zodra de nacht weer nadert  Slaan je dromen op de vlucht  Door een klok met kromme wijzers  Die de tijd in stukken maalt  Ligt de zomer weer aan flarden  Want de klok heeft niet gefaald  Er bestaat geen medicijn  Tegen oud of eenzaam zijn  Tel de gladde kiezelstenen  Waarmee jij je zakken vult  Maar de mooiste ging verloren  Door je eigen stomme schuld  Toen je met haar langs het strand liep  Was elke schelp een juweel  Maar nu zie je niets dan keien  Groot en grijs en veel te veel  Hoor gefluister in het ruisen  Van de rusteloze zee  Als je haar dan niet kon missen  Waarom ging je dan niet mee  Bij het afscheid van de zomer  Zag je eindelijk gevaar  Toen elk blad een kleur kreeg  Van haar honinggele haar  De rimpels in de vijver  De webben van een spin  Zomaar cirkels in de ruimte  Zonder einde of begin  In een eindeloos refrein  Er bestaat geen medicijn  Tegen oud of eenzaam zijn  --  Roland Siebelink