Men zegt van liefde dat ze zacht is   Als een lief en teder woord   Men zegt van liefde dat ze hard is   En zo vaak het geluk vermoord   Men noemt haar hunker en verlangen   Men noemt haar redder in nood   Ik zeg dat liefde als een bloem is   Waarop de zon haar stralen strooit      Ze is het hart zo bang en breekbaar   Zo wankel en zo broos   Ze is de droom bang voor ‘t ontwaken   Omdat ze dan de waarheid hoort   Ze wacht op wie haar nu willen plukken   Op wie haar tranen steelt   Zo bang om vroeg te sterven   Voor ze werkelijk heeft geleefd      En is de nacht zo koud en eenzaam   Duurt het wachten veel te lang   Denk dan maar dat geluk alleen is   Voor wie er hevig naar verlangt   Denk dan maar dat bittere winters   En dikke lagen sneeuw   Nog nooit hebben verhinderd   Dat de roos hen overleeft