In de verte spreekt een stem  Die ik herken van onze ruzies  Over kleine misverstanden  Over grote desillusies  En ik hoor de kille klanken  Van jouw ingehouden woede  Maar wat kan ik meer dan janken  Als ik dit niet kon vermoeden  In een waas hoor ik je zeggen  Dat je alles op wilt geven  Dat je alles met je meeneemt  Wat me lief is in dit leven  En ik luister hoe jouw woorden  Langzaam opgaan in de zinnen  Die me treffen als een bliksem  Met vernietigende kracht  Deze kilte maakt me gek  En dit gevoel is angstaanjagend  Maar je woorden malen verder  En m'n ogen kijken vragend  Waarom zei je mij niet eerder  Dat je zo van me vervreemd was  Waarom sprak je over liefde  Als je nooit van mij gehouden hebt  Ik verlies het van de wanhoop  En ik voel m'n tranen branden  En ik zou niets liever willen  Dan m'n hoofd weer in jouw handen  Maar wat tot een uur geleden  Nog zo veilig heeft geleken  Is 'n hele grote leugen  En 'n kaartenhuis gebleken  Het is net of iemand anders  In jouw lichaam gekropen  En ik heb niet eens gemerkt  Dat-ie naar binnen is geslopen  Om jouw liefde uit te wissen  En m'n wereld te vernielen  Wil er niemand me vertellen  Dat ik alles heb gedroomd