De zon die scheen, de lucht was blauw  Het leek alsof het eeuwig duren zou  Kruiste de regen eens ons pad  Stoorde het niet, we werden enkel nat  We wisten veel  Maar we wisten niets  We dachten en we lachten  De toekomst lag nog zover af  Toen, toen of nooit  We leefden erop los  Gingen door  We waren spits en iedereen voor  We wisten veel  Maar we wisten niets  We waren schitterend, onbeduidend  We waren af en toe volmaakt  Refrein:  M'n vrienden en ik  Uur na uur dag na dag  Stonden te wachten op  Een trein die toch nooit kwam  Weg, ze zijn weg  Gingen er vandoor  Gaven op  De één ging dood  De ander haalde de top  Ik mis ze niet  Nee, ik mis ze niet  Ellende, kleine zorgen  Maar vooral veel vals verdriet  Refrein  Na twintig jaar  Sta ik daar nog altijd  'k Sta te wachten op  Een trein die toch nooit komt  Zelfs na twintig jaar  Sta ik daar nog altijd  'k Sta te wachten op  Een trein die toch nooit komt  Maar ik wacht en ik wacht...