- KLEIN ORKEST  Er was eens een koning machtig en groot,  die had slechts een vijand en dat was de Dood  Waarom moest de Dood toch zijn leven bederven  Waarom was hij zo bang, zo bang om te sterven  De koning ontbood toen al zijn geleerden,  die te paard en per koets aan het hof arriveerden  "Morgen, geleerden" zei de koning beleefd  "Ik zit met een vraag waar niemand antwoord op heeft"  De jongste geleerden, een ijdele snaak  riep: "Vraagt U maar sire, vraagt U maar raak  Wilt U soms weten hoeveel sterren er zijn?  Of hoe zwaar al het zand weegt van de grote woestijn?  Of hoe de belasting massaal wordt ontdoken?  Of hoe.." maar toen werd hij abrupt onderbroken  "Welnee" zei de koning een tikje afwezig  "Waarom gaan we dood?, kijk dat houdt mij bezig"  Niet een der geleerden had zo'n vraag verwacht  "Al sla je me dood" zei de jongste heel zacht  De oudste geleerde nam toen het woord  en zei: "Sire, sommige mensen worden vermoord  anderen komen per ongeluk om  maar de meeste sterven van ouderdom"  De koning zei kribbig: "Ja dat wist ik al lang  maar wat is de Dood? Waarom ben ik zo bang?"  De knapste geleerde toen: "Mag ik soms even  misschien moet U, Sire, met de Dood leren leven"  De koning sprong op, z'n woede was groot  en hij schreeuwde: "Ik eis een antwoord, wat is de Dood?"  Toen sprak een geleerde met veel fantasie:  "Zal ik eens vertellen Sire hoe ik dat nu zie  De Dood komt je halen, de Dood raakt je aan  dus de Dood moet in levende lijve bestaan  We moeten hem vangen, dan zijn we eraf  Leve het leven, weg met het graf"  "Ach de Dood" zei de knapste "is niet te verslaan  want als je hem beetpakt, dan ga je eraan"  Toen kreeg de koning een schitterend plan  Hij zei: "Ik ken een stokoude, doodzieke man  Hij heeft, schat ik, nog maar een uurtje te gaan  dus de Dood komt hem halen, de Dood komt eraan  We bouwen een glazen kooi om zijn bed  en de deur wordt uinodigend open gezet  Is de Dood eenmaal binnen op weg naar zijn prooi  dan sluiten we snel de deur van de kooi"  Aldus werd besloten, men ging aan de slag  En de Dood werd gevangen nog diezelfde dag  Somber en treurig zat hij achter het glas  alsof hij een levend museumstuk was  Nog nooit was het volk zo gelukkig geweest  Jaren en jaren vierde men feest  Maar op den duur ging het feesten vervelen  en ging men gevaarlijke spelletjes spelen  Men sprong van torens, in diepe ravijnen  men stoeide met leeuwen en met wilde zwijnen  men dronk liters en liters vergiftigde wijn  en voerde wat oorlog, gewoon voor de gein  En niemand ging dood, geen mens ging verloren  Maar er werden wel steeds meer babies geboren  Het werd als maar drukker, men kreeg het benauwd  Er werden zelfs mensen de zee in gedouwd  En 100 jaar later was de lol ervan af  en ging men weer verlangen naar de rust van het graf  De koning dacht: "Goed, ik ben niet meer bang  maar ik vind alles zo saai en ik regeer al zo lang"  Opnieuw riep hij toen de geleerden bijeen  en zei: "Wat een ellende, waar moet dat heen?"  De knapste geleerde, inmiddels zo'n drie eeuwen oud  zei: "Bevrijdt toch de Dood, want zo gaat het fout"  Maar de jongste geleerde zei: "Ja, maar wie laat hem los?  Wie de deur opendoet is als eerste de klos"  De koning stond op en zei theatraal:  "Laat mij het maar doen, gegroet allemaal  Mijn angst voor de Dood is nu wel genezen  ik heb, geloof ik, meer van het eeuwige leven te vrezen"  Hij schreed naar de kooi, machtig en groot  en stierf in de armen van de gretige Dood  "Leve de Dood", riep het volk dolgelukkig  en ze leefden nog lang en stierven gelukkig