Nooit meer mijn hart zul je ineenkrimpen, in twee breken   want het gevoel dat jou zo deed lijden, was de liefde voor niemand      Onpersoonlijke liefde, gericht op een glimlach, een speels blik, een gouden haarlok, de aanraking van een zacht lichaam   zo zacht, sidderend zacht dat slechts de herinnering overblijft   lijkt mij te beurt te zijn gevallen      Als een magneet lijkt deze liefde zonder gezicht   Alle momenten van eenheid en geluk naar zich toe te hebben getrokken   Egodstische liefde was het, en alles wat ook maar een beetje echt was   Werd als gebroken kristal over de grond gestrooid      Liefde voor iedereen was het, dacht ik   Liefde voor jou, voor hen, voor alleman   Maar de folterende pijn die me steeds overtuigde om voor allen te lijden   Was eigenlijk een waarschuwing: diep in mezelf wist ik, denk ik   Dat de liefde voor allen de liefde voor niemand is...