przed świtem obudziłem się by żyć   wplątany w cudzą pościel, w cudze sny   pomiędzy pożądaniem, a rozkoszą tkwi dolina nocy   skazany na ponury miejski zgrzyt   osnuty prześcieradłem brudnej mgły   chcąc ukryć się przed sobą samym   chlałem wódę w dusznym barze      lecz przecież Bóg dobrze wie   dlaczego dławi mnie wstręt   dlaczego strach nabiera mocy i zniewala rozum   na pewno każdy choć raz   utracił wiarę jak ja   obym nie bliżej stał   sennego dnia w królestwie mroku      prorocy porzygali się i śpią   poeci umierają w grobach strof   anioły śmierdzą potem, żrą kiełbasę   mają w dupie żywych   zginęła w niepokoju wielkich miast   osnuta huraganem durnych spraw   maleńka tajemnica - bycia w ciszy   lub po prostu bycia      ginie nadzieja i moc   rośnie apetyt na zło   zwyciężą ci, co nienawiścią silni   szydzą z innych   nad miastem wyrósł jak krzyk   i zamknął drogę do gwiazd   ogromny wstyd i strach przed ciszą   eteryczną      mimo że zgubiłem się   mimo że zabrnąłem w mrok   wymieszałem z błotem krew   ocaleję mimo to   trzeba uprzytomnić sobie że   nawet kiedy wszystko straci sens   znajdziesz przestrzeń gdzie   wielka wiara tłumi lęk      i jeżeli tak ma być, że pomimo wszystko   ja wydostanę się   to chyba warto   wierzyć      mimo że...