Als praten moeizaam gaat   En de scherven van de ruzies blijven liggen   Als ik opkijk tegen muren van jouw koppigheid enzo   En je weigert om de ruzies bij te leggen   Dan probeer ik om te zwijgen   En mijn woede te verbergen   Die ons anders naar een afgrond drijven zou      Woorden schieten dan tekort   Want daarmee zal ik je hart nooit echt bereiken   Het is beter dan dat ik heel even uit het zicht verdwijn   Om onopvallend naar de pechstrook uit te wijken   Om dan rustig weer te keren   En je boosheid te bezweren   Door heel ongedwongen bij jou te zijn      God, ik voel me zo onhandig   Mijn gedachten zijn verward   Heel m'n denken is nu somber   Zo donker en zo zwart   Ik ben verdwaald in m'n gepieker   Vleugellam en zonder kracht   God, hoe graag wil ik ontsnappen aan dit doolhof   Dit doolhof van de nacht      Als je zwijgend naast me ligt   Blijf ik urenlang gekweld verder denken   Welke weg moet ik nu volgen naar de kamer van je hart?   En ik pieker om de juiste toon te vinden   Maar opeens gebeurt een wonder   Heeft m'n ziel jouw hart gevonden   Door gewoon heel lief voor jou te zijn      Zonder woorden wil ik vrijen   Helemaal in jou verdwijnen   En je ogen laten spreken   Want daar vind ik je weer   En ik laat me aan je dromen   En je glimlacht meer en meer   En zo help je mij ontsnappen aan dit doolhof   Dit doolhof, dit doolhof van de nacht