Oud en afgedankt  In een straatje zonder bomen  Zit ze voor het raam  Door niemand serieus genomen  Oud en weggedaan  Zelfs door haar eigen zonen  Die met hun vrouw en kinderen  Vier straten verder wonen  Allen met haar verjaardag  Dan komen ze nog aan  Maar vorig jaar toen zijn ze  Na een uur al weggegaan  Oud en afgedankt  In een flat met kleinen ramen  Herkent hij de gezichten wel  Maar herinnert zich geen namen  En hij zou wel willen schreeuwen  Van de eenzaamheid en pijn  Z'n einde is z'n troost  Want dan zal alles anders zijn  Afhankelijk en eenzaam  Niet in de maatschappij  Rennen we in sneltreinvaart  Aan hem en haar voorbij  We denken niet aan later  En houden ze maar klein  Totdat we zelf ook oud  En heel erg eenzaam zullen zijn  Oud en afgedankt  Slijt hij z'n tijd met dromen  't bezoekuur is voorbij  En ze zijn weer niet gekomen