Sommigen zeggen dat liefde een leugen is  Dat Aphrodite niet uit de zee werd geboren  Sommigen zeggen dat haat de waarheid is  Jammer voor hen maar die zijn verloren  En ik weet niet goed bij wie ik hoor  Ik loop er maar wat tussendoor  Het is better dat ik mezelf niet zo goed ken  Nu ik eindelijk zie wie je werkelijk bent  Het kan zijn dat liefde een vermomming is  En dat alles een schaduw is  Van de werkelijkheid  Het kan zijn dat vriendschap een excuus is  Om jezelf niet te verliezen in eenzaamheid  En ik weet niet goed wat ik denken moet  Vrienden genoeg zelfs in overvloed  Ik zeg dit met een trillende stem  Nu ik eindelijk zie wie je werkelijk bent  In elke voorbijganger schuilt een vriend  Wanneer zijn wij zo vervreemd van elkaar  Is het de angst voor bezit of voor verlies  Misschien zijn we daarom wel zo bang voor elkaar  Ik zou kunnen zeggen dat ik alles heb  Ik zou kunnen zeggen dat ik niet verloren ben  Want weet je dat ik vertrouwen in je heb  Nu ik eindelijk zie wie je werkelijk bent  Je weet ik ben en man van weinig woorden  Als het gaat over het diepste van de ziel  Maar sinds de dag dat je mijn hart doorboorde  Viel die angst zo maar in het niet  En hier staan we dan aan de kust van de zee  Daar heb je het schip en het neemt ons mee  Misschien brengt het geluk  Misschien doet het pijn  Als we eindelijk zien wie we werkelijk zijn  Als we eindelijk zien wie we werkelijk zijn  En er geen middelen meer voor nodig zijn  Geen stof geen geest niets van het aardse bestaan  Maar voor eeuwig in het onbekende zijn opgegaan  Dan leven we voort als een oude legende  Waar 's avonds aan tafel van wordt verhaald  En ik hoop dat degene die de verteller is  Eindelijk ziet wie hij werkelijk is  Als we eindelijk zien wie we werkelijk zijn