Z rzeki szła wczesna. Kochała.   Chyliła szczęśliwą głowę.   Pachniała porankiem ciała,   Mydłem migdałowem.      Ciału był wieczór w rzece,   Zielony i nimfowy,   Tylko głowie w białej spiece   Nad wodą był żar miodowy.      Teraz niosła kobiece   Znużenie zakochane,   Żeńskie pełne owoce,   W toni wodnie widziane.      Niosła wiecznie kobiece   Ścieżką brzózek i cienia.   W zaroślach waliło serce   Tajnego zapatrzenia.      Pod surowym jedwabiem   Mdlały biodra brzozowe,   Ślizgało się po niej serce   Mydłem migdałowem.