Ze stonden nog te zwaaien   In het veel te kleine deurgat   Ik keek niet achterom:   Want wat voorbij is is voorbij…   Ik trek m’n voeten uit de klei   Er staat welkom op de deurmat   Maar dat is niets voor mij    In de schaduw van de brug   Droeg ik alles op m’n rug   Maar ik neem het in de hand   In de schaduw van de brug   Eén stap verder, twee terug   Ik ga naar de overkant    Ze staat naar mij te zwaaien   In gedachten kus ik haar   Ik kijk nooit ver vooruit   Maar droom ons altijd bij elkaar   Ze staat reikhalzend bij het raam   En verwelkomt mij met liefde   Als ik aankom na mijn reis    In de schaduw van de brug   Droeg ik alles op m’n rug   Maar ik neem het in de hand   In de schaduw van de brug   Eén stap verder, twee terug   Ik ga naar de overkant    In de schaduw van de brug   Waar ik vroeger weg kon kruipen   Voor wat ik niet begreep,   Niet wilde weten bovendien   In de schaduw van de brug   Werd het steeds een beetje kouder   En ik moest voelen in het donker   Kon geen hand voor ogen zien    In de schaduw van de brug   Droeg ik alles op m’n rug   Maar ik neem het in de hand   In de schaduw van de brug   Eén stap verder, twee terug   Ik ga naar de overkant