Utgards mèrke, langt der ute   Eg kjem ikkje inn, eit offer du krev?   Eit offfer eg krev, ingen lovnad eg gjen   Eg kan gje deg styrke, eg kan gje deg dauden   De seier du kan ta meg av dage.   Du seier du kan ta meg av dage.   Men utan meg er heller ikkje du   Skapar av svakhet, meg kan du ikkje truga.   L¦r deg ¥ sj¥ med det retta auga.   Du dunkle, du freistar ¥ f¥ meg i knt,   du taler i g¥ter, og f¥r meg vred.   Med vrede, du veike, du ingenting f¥r.   Din visdom eg krev for at du skal forst¥   Du vil eg skal lida, og end¥ til dåy.   Du glèymer mi makt, at du er min tr«ll.   Ditt opphav du glèymer. Du prisar bedrag   Di verd er ei faginning, ingen heilhet, ingen svar   Orden eg skaper, men du motstrebar meg   Du talar med klårt, kva er det du krev.   Eg krev eit offer, eg krev at du blèr.   Du v¥ga ¥ trosse dei eldste, som bar deg fram      "Utgards mèrke langt der ute, eit offer vart krevd,   eit offer dei fekk, Eit sinn vart styrka, men   lekam gjekk tapt, Klok vert den som veit ¥ v¥ga"      "Han ofra sitt auge, for at fjan skulle sj¥   Han blèdde for dei som til slutt lot han r¥.   Men ingen lovnad ei ga ham, det vart ingen fred.   Dei skal fframleis kjempa, til jorda sig ned"