Verscholen tussen 't groen der bomen   Ligt ver van hier een klein gehucht   Daar wordt een jongetje geboren   De sterren twink'len in de lucht   Zijn moeder kust hem in vervoering   Er werd zo op zijn komst gehoopt   Morgen brengt men hem vol ontroering   Naar 't kerkje waar hij wordt gedoopt       En de bronzen klokken luiden   Blijde klonk hun fantasie   En zij duiden door hun luiden   Op een welkomst-melodie   Een wereldburger is gekomen   Een nieuw leven in 't heelal   Nog onschuldig onbedreven   Maar door liefde reeds omgeven   In dit aardse tranendal       Na jaren, tussen 't groen der bomen   Daar in dat dorpje, ver van hier   Werd 't jongetje een stoere kerel   Zijn houding is zo trots en fier   Want hij vond de vrouw van zijn leven   Zijn mooiste droom komt weldra uit   Morgen leidt hij haar voor 't altaar   En dan is zij z'n liefste bruid       En de bronzen klokken luiden   Blijde klonk hun fantasie   En zij duiden door hun luiden   Op een huw'lijksmelodie   Door 't uitgesproken jawoord   Zijn zij voortaan man en vrouw   Zullen zij hun verder leven   Samen strijden, samen steven   Steunend op hun woord van trouw       't Is avond en rust heerst er op aarde   Als in datzelfde klein gehucht   Een man, die 't leven gaat verlaten   Weer twink'len sterren in de lucht   Zijn stervensuur is aangebroken   Een stem zegt zacht: " 't Is volbracht"   Door kind en vriend wordt hij gezegend   En naar z'n laatste rust gebracht       En de bronzen klokken luiden   Droef hun klank van fantasie   En zij duiden door hun luiden   Op een afscheidsmelodie   Het mysterie van 't leven   Is 't komen en 't gaan   Altijd trillen mensenharten   't Zij van vreugd', 't zij van smarte   Als de bronzen klokken slaan   De klokken slaan