Iemand zei "dit is Annabel   Ze moet nog naar 't station   Neem jij de wagen dan haalt ze het wel"   Ik zei "da's goed" en reed zo stom als ik kon   We kwamen aan bij een leeg perron   En ik zei "het zit je niet mee"   Heel in de verte ging de laatste wagon   En Annabel zei "okee, ik ga met je mee"      En later lagen we samen, zoals dat heet   Een beetje moe maar voldaan   Er kwam al licht door de ramen ze zei   "Geen tijd voor ontbijt ik moet gaan"   Ik zei alleen nog "tot ziens Annabel"   En ik dacht "Die zie ik nooit meer terug"   Ik dacht ik draai me om en slaap nog even door   Maar twee uur later was ik nog wakker, lag stil op m'n rug      Annabel, het wordt niets zonder jou, Annabel   Annabel, het wordt niets zonder jou, Annabel      Zo bleef ik twee dagen liggen in bed   Ik was totaal van de kaart   Toen stond ik op ik moest niet denken maar doen   Want zonder haar was ik geen stuiver meer waard   Ik liep de stad door op zoek naar een glimp   En ik dacht "ik zie jouw nooit meer terug"   Ik ging zelfs hardop praten in mezelf   En iemand zei "je stond uren met je handen op de leuning van de brug"   Ahah      Annabel, het wordt niets zonder jou, Annabel   Annabel, het wordt niets zonder jou, Annabel      Toen op een avond zag ik haar weer   Ze stapte net op de tram   Ze was nog mooier dan de vorige keer   Ik riep haar naam en trapte hard op m'n rem   Ik sprong de auto uit en greep haar vast   Ze stond stil en keek om   Ze keek me aan maar was nauwelijks verrast   En ik zei "hee, waar moet je naartoe" ze zei "naar het station"      Ik bracht haar weg ze kocht een kaartje Parijs   ik zei "haal nog 1 erbij"   De lokettist gaf tweemaal enkele reis   En Annabel keek even opzij   Ik zei "ik heb je gevonden vandaag   En ik laat je nooit meer alleen   Al reis je door naar Barcelona of Praag   Al reis je door naar het eind van de wereld ik ga met je mee, hee"