Powietrzem natchnione kości   Ruszają piórami w pogórzu   Jak lekko na wysokości   W niebieskim ślizgać się kurzu      Świrem jak igłą zakłutą   Wdziobać się w obłok puszyście   O cienka wysoka nuto   Chwiejąca się w ametyście      Kropeczko w niebie cieknąca   Śmigłym, powiewnym zygzakiem   Aż oczy bolą od słońca   Jakże to można być ptakiem      Jak żywić się, najeść w chmurach   I popić wiatru posoką   Jak można na małych piórach   Latać tak bardzo wysoko