Toen alles hem uiteindelijk was afgepakt   En iedereen hem bijna was vergeten   Zat hij aIleen maar lwijgend   Onderuitgelakt   In de stoel waarin mijn oma   Tot le doodging had geleten   De man die heel lijn leven onverstoord   Met de deur      En woorden had gesmeten   Was niets meer dan een bleke figurant   En leek daarmee akkoord   Zelfs nu zijn hele lijf het af liet weten   Klonk geen protest   Er viel geen onvertogen woord      Ooit   Trilden de muren van zijn stem   Was het getier niet te beschrijven   'k Probeerde uit zijn buurt te blijven   Ik was bang voor hem   Die opa met zijn vlammende betoog   Vol politiek en grootheidswaan   Een luidruchtig demagoog   Zelfingenomen, zelfvoldaan   En als hij merkte dat je loog   Bleef dan maar bij hem vandaan   De man die, om een vuiltje in zijn oog   Kon razen alsof de wereld zou vergaan Uitgewoed   Verstomd, voorgoed   Voor altijd op z'n plaats gezet   Te bang om nog te vloeken   En te trots voor een gebed      Alles wat hem dierbaar was, werd afgepakt    Of ingeruild voor ouwemannenkwalen   AIleen tussen z'n oren   Bleef de boel intact   Wreed genoeg, hij had geleefd en   Moest nu tot z'n dood betalen   Het duurde, al met al, een eeuwigheid   Voor hij stierf   Maar in zijn 'Grande finale'    Heeft hij z'n onrust eenmaal nog verwoord   Hij rnoest het even kwijt:   'God, eind'lijk komt U me dan haien   Ik was al klaar   Het werd verdomme wel eens tijd'