Ik zit in de kamer van het hoge herenhuis   Stoffige ramen filteren de warme stralen van de middagzon   Van verre komen flarden van het carillon   En ik denk aan het land van herkomst      Ik verlaat m'n vaderland even, ben in het verre land   Waar ik m'n moeder achterliet   Ze had geen tijd om mij te leren kennen   En ook ik, ik ken haar niet      Ik ben dan wel bekend nu als Boudewijn de Groot   M'n moeder weet van niets, m'n moeder namelijk is dood   Ik heb nog een paar foto's, uit Indië waarop ze staat   Als verstilde danseres in een lang en wit gewaad      Op de schoorsteenmantel haar portret, we kijken naar elkaar   Haar ogen zijn mijn ogen, maar lijk ik ook op haar   Soms doet het verre carillon me denken aan de gamelan   Aan het land waar alles begon      Nederlandsc-Indië, m'n moeder, ik mis ze soms   Maar ik weet er weinig van