Er was een tijd voor ik jou kende   dat ik leeg maar vol ellende   vloekend op de hele bende   in een kroeg te wachten zat   tot het meisje van mijn dromen   op een dag voorbij zou komen.   En ik liet mijn tranen stromen   als ik weer een kater had.   En dat mijn geliefde vrienden   waarmee ik de muzen diende   en geen rooie cent verdiende   ook al had ik nee gezegd   's avonds aan kwamen gelopen   om een praatje aan te knopen   en dan 's morgens straal bezopen   op de stoep werden gelegd.      Er was een tijd dat ik het meeste   te vertellen had op feesten   waar ik met verlichte geesten   vaak de politiek besprak.   Waarin wij ons nooit vergisten,   mensen die het beter wisten,   waren allemaal fascisten   die het aan verstand ontbrak.      Toen ik naar mijn navel staarde   en mij communist verklaarde   en met alle andere baarden   op de bom te wachten zat.   Toen die maar niet wilde vallen   hoorde men al spoedig lallen   en we lagen met zijn allen   wereldvredig op de mat.      In die tijd kon ik de vrouwen   met een kennersoog beschouwen   en ik wilde nimmer trouwen,   want dat kwam me niet van pas.   'k Wilde enkel samenwonen   met een zwartgeklede schone   om de burgerij te tonen   hoe ruimdenkend ik wel was.      Maar het was niet te vermijden   dat ik eenzaam was bij tijden   zodat ik vertwijfeld vrijde   met een meisje van ballet.   Elke schoonheid snel verdorde   's morgens bij het wakker worden   met de peuken op de borden   en de kruimels in het bed.      Op een dag kwam ik jou tegen,   lief en klein en zo verlegen,   druipend in de lenteregen   in de grote vreemde stad.   Jij wist niets van provoceren   en je wilde me bekeren   en ik liet me alles leren   als ik maar jouw liefde had.      Nu zit ik de krant te lezen   en een burgerman te wezen.   'k Hoef geen honger meer te vrezen   maar toch denk ik soms met spijt   aan de tijd voor ik jou kende,   aan de vrolijke ellende,   aan de artistieke bende   van de goede oude tijd