Verdomme Kees, al weer een jaar vandaag   Dat jij begraven bent   Gek toch hoe vlug dat went   Want God je weet, ik mocht je erg graag,   wist wat ik aan je had   Nou ja, hoe noem je dat.      Behalve dus, dat ik je een beetje mis,   Nou ja, op mijn manier   Is alles eender hier.   Denk niet Kees, dat er veel veranderd is   Hoogstens een kleinigheid   In nauwelijks één jaar tijd   Er is nog altijd ster-reclame   En bij de politieke namen   Is er 1 nieuwe: Drees   En er zijn intercity treinen   En jij hebt andere gordijnen   Gekregen, naar ik vrees, Kees      Verdomme Kees, een jaar is toch wel lang   Als je elkaar niet ziet   Ik weet het eigenlijk niet   Het gaat allemaal toch doodgewoon zijn gang   En het draait, bedenk ik nou   Hier ook wel zonder jou   Carmiggelt schrijft nog steeds in het Parool   En de Apollo's gaan   Nog altijd naar de maan   Nou ja, je dochtertje gaat nu naar school   En volgend jaar je zoon   Maar ach, dat is heel gewoon   En toch als ik mij zo hoor praten   Vallen er opeens hiaten   Tussen mijn clichés   Want dat jouw rozen niet meer bloeien   Omdat ze niet voldoende sproeien   Dat zeg iets, naar ik vrees, Kees      Verdomme Kees, ik weet het nou niet meer   Denk steeds aan wat je zei   Het gaat allemaal voorbij   En dat de tijd van leven telkens weer   Gewoon opnieuw begon   Niks nieuws onder de zon   Maar dat is niet waar, want jij was enkel jij   Jij hebt hier rondgedwaald   En dat wordt nooit herhaald   Als ik jouw huis zie, dan hoor jij daarbij   En naast een kinderfiets   Mis ik toch ook wel iets      Maar verder valt er niets te melden   drijft er nog olie op de Schelde   Er zijn nog steeds cafe's   En verder hoorde ik zo-even   Hiernaast het lied: Lang zal ze leven   Geweldig, naar ik vrees, Kees