Mijn duivel was een warm en rustig nest   Nooit kwam het in mij op daar weg te gaan   Toch maar eens naar de rand gekropen   Nooit gevlogen, nooit gelopen   Eerst eens staan      Iemand riep mijn naam   De wind, het uitzicht, ik wilde   Het duizelde me aan   Ik zette af en ik gilde      Mijn duivel was, ik had alles wat ik wou   Mond dicht, stil genieten dus, wees blij   Maar zo ging het niet, ik haatte iedereen   Bij elke nieuweling dacht ik meteen   De toekomst die hij voor zich heeft ligt achter mij      Iemand riep mijn naam   Ach deze weg dan al belopen   Het duizelde me aan   Dan ligt elke andere nog open      Duivel is dood!   De duivel is luiheid   De duivel is zo groot   Duivel is dood   Jaloers is de duivel   De duivel is zo groot!      Ik zag de duivel in elke spiegelruit   In welk raam ik ook keek ik zag ‘m terug   Kon me er nooit tegen verweren   Wilde mezelf niet begeren   En toch keek ik vlug      Iemand riep mijn naam   Toen keek ik lang en sindsdien   Het duizelde me aan   Ach, niets bijzonders te zien      Duivel is dood!   De duivel is ijdel   De duivel is zo groot   Jaloers is de duivel   De duivel is luiheid   De duivel is zo groot      Waarom doe je de dingen   Als je ’t zo erg vindt   Waarom doe je ’t dan?   Het antwoord is simpel   Waarom likt een hond zichzelf   Omdat ie ’t kan!      Duivel is dood!   De duivel is geilheid   De duivel is zo groot   De duivel is gulzig   De duivel is zo groot   De duivel is ijdel   De duivel is zo groot